Ἀπόλλων Κωστόπουλος Μπαζάντε
Θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω μία ταπεινὴ συμβολὴ στὴν ἑρμηνεία τῆς Χ.Α. καὶ στὴν δημιουργικὴ ἀντιμετώπισή της*.
Ἡ Χρυσῆ Αὐγή
Κατ’ ἀρχήν, ἐὰν ὁ κος Μιχαλολιάκος κρύψῃ τὸν ναζιστικὸ χαρακτήρα τῆς ΧΑ, περιοριζόμενος στὸν ἀντισημιτισμὸ καὶ τὴν ἀρία ἰδεοληψία, τότε ἡ ΧΑ ἦρθε γιὰ νὰ μείνῃ, δυστυχῶς, ἐὰν βεβαίως δὲν ὑπάρξῃ δημιουργικὴ ἀντίδραση.
Τοῦτο, διότι :
{πλεονεκτήματα, “ὑπέρ” της}
1) Διαθέτει ὄμορφο ὄνομα, ποιητικό (θυμίζει τὴν “ροδοδάχτυλη αὐγοῦλα”, ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς), καλύτερο ἴσως καὶ ἀπ’ τὸ “δημιουργία, ξανά!”, ἑνὸς ταλαντούχου ἀνθρώπου, τοῦ Θ.Τζήμερου.
2) Ἔχει ὄραμα, ρατσιστικὸ μέν, ἀλλὰ ὄραμα, καὶ δὴ μεγαλείου (“χρυσῆ” ἐποχή κ.λπ.).
3) Ἔχει προσκοπικὸ καὶ μιλιταριστικὸ ἦθος.
4) Ἔχει στοιχεῖα μυήσεως (cult).
5) Προσφέρει παραμυθία ἡρωϊκή (τίνος ἐπιπέδου, θὰ τὸ δοῦμε).
6) Ἔχει πρακτικὲς ἀλληλοστηρίξεως -δὲν θὰ ἤθελα νὰ τὸ πῶ ἀλληλεγγύης, ἀλλά-, κάτι σὰν ὀπαδικῆς βοήθειας πρὸς τὸν “δικό μας”. Πρῷτοι διδάξαντες: σύλλογοι ὀπαδῶν, καθεστωτικὰ κόμματα, συνασπισμοὶ “ἀριστερῶν διανοούμενων”, πολιτικάντηδων γιὰ κατάληψη ἐξουσίας, ἀκόμη καὶ κληρικῶν γιὰ κατάληψη (ἀρχι)ἐπισκοπικῶν θέσεων («χρυσοπηγή»).
Ἡ γοητεία τῶν παραπάνω εἶναι διαχρονικὴ καὶ δοκιμασμένη καὶ ἀντιστοιχοῦν περίπου καὶ στὰ ντοστογιεφσκικά**: Θαῦμα, Μυστήριο καὶ Κύρος (“Μέγας Ἱεροεξεταστής”, Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ).
Ἑπομένως, ἡ ΧΑ καλύπτει κενά, ἰδεῶν-ὁράματος καὶ πραγματικῶν ἀναγκῶν.
Ἔτσι θὰ πρέπῃ νὰ ἀντιμετωπιστῇ, ἂν πρόκηται νὰ εἶναι δημιουργική (καὶ ἀποτελεσματική) ἡ ἀντίδρασή μας καὶ ὄχι ὑποκριτική.
Δημιουργικά, ὄχι ὑποκριτικά, νὰ δώσουμε στοὺς νέους καὶ ὄχι νὰ τοὺς καταχεριάζουμε ἀφ’ ὑψηλοῦ. Ανάγνωση του υπολοίπου »