Η υποκρισία έχει και τα όριά της. Όμως και αυτά τα ξεπέρασαν οι ανεκδιήγητες κυβερνήσεις των ισχυρών χωρών του λεγόμενου «Δυτικού κόσμου» (Γαλλογερμανοί και Αμερικανοί). Έχουν καταργήσει την Δημοκρατία στην Ελλάδα βάζοντας μία μεταβατική Κυβέρνηση (χωρίς λαϊκή εντολή) να δεσμεύσει την χώρα για δεκαετίες, κατάργησαν εργασιακά δικαιώματα δεκαετιών μετατρέποντας τους πολίτες σε σύγχρονους σκλάβους, καλύπτουν δεκάδες Έλληνες απατεώνες πολιτικούς-εντολοδόχους τους που καταχρέωσαν την χώρα σε συμπαιγνία με αυτούς (την ίδια στιγμή που κόπτονται δήθεν για την πάταξη της «ελληνικής διαφθοράς») και οδηγούν την ελληνική κοινωνία στην καταστροφή της  ανεργίας και της εξαθλίωσης.

Παρά ταύτα όμως, δεν ξεχνούν τον «ανθρωπισμό» τους και επιδιώκουν να επέμβουν στην Συρία για να σώσουν δήθεν τον άμαχο πληθυσμό που υποτίθεται ότι κακοποιεί ο Άσαντ. Ποιον δουλεύουν επιτέλους..;; Οδηγούν μία ολόκληρη κοινωνία (την ελληνική) στην υποδούλωση και την πλήρη καταστροφή και ξαφνικά, οι τεχνοκράτες αριθμολάγνοι του ΔΝΤ και των Βρυξελλών άρχισαν να ενδιαφέρονται για την κοινωνία της Συρίας..;; Και ο πιο αδαής από τα γεωστρατηγικά παιχνίδια, πλέον καταλαβαίνει ότι ο λεγόμενος «δυτικός κόσμος» πλήττει τα συμφέροντα και την άνοδο της Ρωσικής ισχύος.

Ανάγνωση του υπολοίπου »

Η ιστορία που ακολουθεί, θα μπορούσε να στηρίξει άλλη μια ευφάνταστη θεωρία συνωμοσίας γύρω από τα πραγματικά κίνητρα της δολοφονίας του Ιωάννη Καποδίστρια. Ένα είναι βέβαιο. Ο  Καποδίστριας ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος Έλληνας ηγέτης που έθεσε σε εφαρμογή ένα χρηματοοικονομικό σχέδιο, στηριγμένο στις δυνατότητες της χώρας και όχι στις πλάτες των προστάτιδων δυνάμεων της εποχής.

Το ψήφισμα που παρατίθεται, εκδόθηκε σε μια περίοδο, απελπιστική για τα δημόσια οικονομικά του νεοσύστατου κράτους. Η κυβέρνηση αδυνατούσε να πληρώσει τους μισθούς των στρατιωτικών και των πολιτικών υπαλλήλων ενώ δεν έρχονταν ξένα κεφάλαια στη χώρα υπό τη μορφή εξωτερικού δανείου ή επενδύσεων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Καποδίστριας προχώρησε για πρώτη και τελευταία φορά στη νεώτερη ελληνική ιστορία στην έκδοση κρατικού χαρτονομίσματος. Ανάγνωση του υπολοίπου »

του

αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς (επισκ. Αχρίδος 1880-1956)

Με ρωτάς, άνθρωπε του Θεού, από που προέρχεται η σημερινή κρίση, και τί σημαίνει αυτή. Ποιος είμαι εγώ για να με ρωτάς για ένα τόσο μεγάλο μυστικό; «Μίλα, όταν έχεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή», λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Όμως παρόλο πού θεωρώ, ότι η σιωπή είναι τώρα κα­λύτερη από κάθε ομιλία, και όμως λόγω αγάπης προς εσένα, θα σου εκθέσω εκείνα πού σκέπτομαι περί αυτού πού ρώτησες.

Η κρίση είναι ελληνική λέξη, και σημαίνει δίκη. Στην Αγία Γραφή αυτή η λέξη χρησιμοποιείται πολλές φορές. Έτσι ο ψαλμωδός λέει: «δια τούτο ουκ αναστήσονται ασεβείς εν κρίσει» (Ψαλμ. 1,5). Σε άλλο μέ­ρος πάλι λέει: «έλεος και κρίσιν άσομαί σοι, Κύριε» (Ψαλμ. 100,1). Ο σοφός Σολομώντας γράφει, ότι «παρά δε Κυρίου πάντα τα δίκαια». (Παρ. Σολ. 16,33). Ο ίδιος ο Σωτήρας είπε, «αλλά την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω υίω» (Ιωάν. 5, 22), ενώ λίγο πιο κάτω λέγει πάλι «νυν κρίσις εστί του κόσμου τού­του» (Ιωάν. 12, 31). Ο απόστολος Πέτρος γράφει «ότι ο καιρός του άρξασθαι το κρίμα από του οίκου του Θεού» (Α’ Πετρ. 4,17).

Αντικατάστησε τη λέξη «κρίση» με τη λέξη «δίκη» και διάβασε: «Δια τούτο ουκ αναστήσονται ασεβείς εν δίκη» ή «αλλά την δίκην πάσαν δέδωκε τω υίώ» ή «νυν δίκη εστί του κόσμου τούτου» ή ότι «αποδώσουσι λόγον τω ετοίμως έχοντι δικάσαι ζώντας και νεκρούς». Ανάγνωση του υπολοίπου »