Του Αλέξανδρου Ντάσκα

H νέα προεκλογική περίοδος στην οποία εισέρχεται η χώρα έχει λίγα κοινά σημεία με την προ ολίγων ημερών τερματισθείσα. Στις εκλογές της 6ης Μαϊου, το δικομματικό σύστημα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είχε επιλέξει τη στρατηγική της σύντομης και αθόρυβης προεκλογικής περιόδου, με την ελπίδα ότι οι παραστάσεις της τελευταίας διετίας θα υποχωρούσαν στις συνειδήσεις και θα επικρατούσε η δύναμη της συνήθειας ως συσπειρωτικός μηχανισμός, τουλάχιστον για το σκληρό πυρήνα του κομματικού ακροατηρίου.

Όταν υπεγράφη το πρώτο Μνημόνιο μεταξύ Ελληνικής Κυβέρνησης και Τρόικα, την άνοιξη του 2010, είχε επισημανθεί εγκαίρως ότι η στιγμή ήταν ιστορική. Όχι για τους λόγους που προέβαλε ο τότε πρωθυπουργός, αλλά διότι η υπογραφή του και εφαρμογή του στην ελληνική κοινωνία σήμαινε το τέλος της μεταπολιτευτικής περιόδου, ως περιόδου σχετικής κοινωνικής ειρήνευσης και αμβλυμένων οικονομικών ανταγωνισμών μεταξύ των διαφόρων οικονομικών στρωμάτων. Παρότι εκείνη την περίοδο η εφαρμογή του Μνημονίου δεν καταδικαζόταν καθολικά, αλλά διέθετε ίσως και σχετική ανοχή από την κοινωνία (στη λογική της “αναγκαίας τάξης”, των “ξένων που θα μας βάλουν σε σωστό δρόμο, αφού αποτύχαμε μόνοι μας”), αυτή γρήγορα εξανεμίστηκε όταν έγινε αισθητή η αμεσότητα και βιαιότητα της οικονομικής επίθεσης που δέχθηκε ο ελληνικός λαός.Η θραύση των μηχανισμών διάχυσης του πλούτου (με τη μορφή ενίοτε κομματικής χορηγίας αλλά συχνά και εργατικών αγώνων) θα παρέσυρε τα μεγάλα κόμματα, (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) που ήδη είχαν προ πολλού χάσει το κύρος τους στην ελληνική κοινωνία, και επιβίωναν ως καρτέλ συμφερόντων. Ανάγνωση του υπολοίπου »

Επειδή η παραπληροφόρηση και εξαπάτηση έχει και τα όριά της, ο δε λαός έχει χάσει τον προσανατολισμό του,  θα παραθέσουμε (χωρίς πολλά λόγια) 4 κόκκινες γραμμές η τήρηση των οποίων θα αποδείξει ποιος από τους “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς” διαπραγματευτές έχει πραγματικό σκοπό να σώσει την χώρα και τον πληθυσμό της και ποιος εκτελεί εντολές ξένων κέντρων εξουσίας.

Πρόκειται για γραμμές διαπραγμάτευσης που έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τα σοβαρά οικονομικά ζητήματα που μας ταλαιπωρούν και κυρίως μπορούν να γίνουν αντικείμενο επίκλησης προς τους δανειστές μας ΑΜΕΣΑ και αποστομωτικά, καθώς συνδέονται με το Σύνταγμα αλλά και το διεθνές δίκαιο (βλ. ιδίως το Διεθνές σύμφωνο του ΟΗΕ για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα περί απαγόρευσης στέρησης της ελευθερίας για χρέη).

1) Κόκκινη γραμμή πρώτη: ΝΑΙ στις περικοπές μισθών και συντάξεων ΕΦΟΣΟΝ ομως αυτό που απομένει είναι επαρκές για την στοιχειώδη επιβίωση του πολίτη (βιώσιμα πλαίσια) με βάση το υπάρχον κόστος ζωής στην Ελλάδα.

2) Κόκκινη γραμμή δεύτερη: ΝΑΙ στις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων ΕΦΟΣΟΝ η χώρα μας βγει από την ύφεση και επιστρέψει σε θετικό πρόσημο ανάπτυξης, ώστε οι απολυμένοι να απορροφηθούν από τον αναγεννημμένο ιδιωτικό τομέα. Μαζικές απολύσεις σε περίοδο ύφεσης θα φέρουν χάος και εξέγερση, εκτός φυσικά αν αυτό επιθυμεί πραγματικά η τρόικα και οι εντολοδόχοι της.

3) Κόκκινη γραμμή τρίτη: ΝΑΙ στις περικοπές των αμυντικών δαπανών ΕΦΟΣΟΝ η ΕΕ μας εγγυηθεί εγγράφως την υπεράσπιση των συνόρων μας απέναντι στις συνεχείς απειλές πολέμου της Τουρκίας. Περικοπές στις αμυντικές δαπάνες με τέτοιο “γείτονα” στην περιοχή θα επισύρουν μετά βεβαιότητας σοβαρές ποινικές ευθύνες κακουργηματικού χαρακτήρα στο μέλλον. Και ο “νοών νοείτω”…

4) Κόκκινη γραμμή τέταρτη: ΝΑΙ στην εγκατάσταση Γερμανών τοποτηρητών ΕΦΟΣΟΝ όμως οι Γερμανοί δημοσιοποιήσουν την λίστα Χριστοφοράκου με τις μίζες σε Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι μας έφεραν στην κατάσταση αυτή.

Πρόκειται για κόκκινες γραμμές καθαρά οικονομικού περιεχομένου, οι οποίες προκύπτουν και ενεργοποιούνται άμεσα γιατί δεν αναφέρονται σε “πολύπλοκες διαδικασίες” τύπου λογιστικού ελέγχου του χρέους, ή αναθεώρησης του άρθρου 86 του Συντάγματος,  ούτε σε “πολύπλοκα γεωπολιτικά παιχνίδια” τύπου ανακύρηξης ΑΟΖ και επιστροφής γερμανικών αποζημιώσεων.

Η επίκληση των ανωτέρω κόκκινων γραμμών είναι απλή, βασίζεται σε ανθρώπινες αξίες και κατά κύριο λόγο θα αποδείξει ποιος από τους “μνημονιακούς” έχει πραγματικό σκοπό να διαπραγματευτεί (και δεν κοροϊδεύει τον κόσμο) και ποιος  από τους “αντιμνημονιακούς” γνωρίζει πως να διαπραγματευτεί. Μπορούν μάλιστα να αποτελέσουν και αντικείμενο προγραμματικής σύγκλησης για οικουμενική Κυβέρνηση ώστε να υπάρξει Κυβέρνηση στην χώρα και να μην αποτελεί η Ακυβερνησία πολιορκητικό κριό στα χέρια των δανειστών. Έτσι θα φανερωθεί και ποιοι από τους Έλληνες πολιτικούς ποντάρουν πραγματικά στην Ακυβερνησία της χώρας.