Ἀπόλλων Κωστόπουλος Μπαζάντε
Θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω μία ταπεινὴ συμβολὴ στὴν ἑρμηνεία τῆς Χ.Α. καὶ στὴν δημιουργικὴ ἀντιμετώπισή της*.
Ἡ Χρυσῆ Αὐγή
Κατ’ ἀρχήν, ἐὰν ὁ κος Μιχαλολιάκος κρύψῃ τὸν ναζιστικὸ χαρακτήρα τῆς ΧΑ, περιοριζόμενος στὸν ἀντισημιτισμὸ καὶ τὴν ἀρία ἰδεοληψία, τότε ἡ ΧΑ ἦρθε γιὰ νὰ μείνῃ, δυστυχῶς, ἐὰν βεβαίως δὲν ὑπάρξῃ δημιουργικὴ ἀντίδραση.
Τοῦτο, διότι :
{πλεονεκτήματα, “ὑπέρ” της}
1) Διαθέτει ὄμορφο ὄνομα, ποιητικό (θυμίζει τὴν “ροδοδάχτυλη αὐγοῦλα”, ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς), καλύτερο ἴσως καὶ ἀπ’ τὸ “δημιουργία, ξανά!”, ἑνὸς ταλαντούχου ἀνθρώπου, τοῦ Θ.Τζήμερου.
2) Ἔχει ὄραμα, ρατσιστικὸ μέν, ἀλλὰ ὄραμα, καὶ δὴ μεγαλείου (“χρυσῆ” ἐποχή κ.λπ.).
3) Ἔχει προσκοπικὸ καὶ μιλιταριστικὸ ἦθος.
4) Ἔχει στοιχεῖα μυήσεως (cult).
5) Προσφέρει παραμυθία ἡρωϊκή (τίνος ἐπιπέδου, θὰ τὸ δοῦμε).
6) Ἔχει πρακτικὲς ἀλληλοστηρίξεως -δὲν θὰ ἤθελα νὰ τὸ πῶ ἀλληλεγγύης, ἀλλά-, κάτι σὰν ὀπαδικῆς βοήθειας πρὸς τὸν “δικό μας”. Πρῷτοι διδάξαντες: σύλλογοι ὀπαδῶν, καθεστωτικὰ κόμματα, συνασπισμοὶ “ἀριστερῶν διανοούμενων”, πολιτικάντηδων γιὰ κατάληψη ἐξουσίας, ἀκόμη καὶ κληρικῶν γιὰ κατάληψη (ἀρχι)ἐπισκοπικῶν θέσεων («χρυσοπηγή»).
Ἡ γοητεία τῶν παραπάνω εἶναι διαχρονικὴ καὶ δοκιμασμένη καὶ ἀντιστοιχοῦν περίπου καὶ στὰ ντοστογιεφσκικά**: Θαῦμα, Μυστήριο καὶ Κύρος (“Μέγας Ἱεροεξεταστής”, Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ).
Ἑπομένως, ἡ ΧΑ καλύπτει κενά, ἰδεῶν-ὁράματος καὶ πραγματικῶν ἀναγκῶν.
Ἔτσι θὰ πρέπῃ νὰ ἀντιμετωπιστῇ, ἂν πρόκηται νὰ εἶναι δημιουργική (καὶ ἀποτελεσματική) ἡ ἀντίδρασή μας καὶ ὄχι ὑποκριτική.
Δημιουργικά, ὄχι ὑποκριτικά, νὰ δώσουμε στοὺς νέους καὶ ὄχι νὰ τοὺς καταχεριάζουμε ἀφ’ ὑψηλοῦ. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Και ξαφνικά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ανακάλυψε πως μπορεί η Ελλάδα να πάει σε επαναδιαπραγμάτευση όλων όσα ο ίδιος έχει υπογράψει. Το κατεστραμμένο ΠΑΣΟΚ είναι μάλλον πιο πειστικό από μια κατεστραμμένη Ελλάδα.
The French are revolting. The Greeks, too. And it’s about time. Both countries held elections Sunday that were in effect referendums on the current European economic strategy, and in both countries voters turned two thumbs down. It’s far from clear how soon the votes will lead to changes in actual policy, but time is clearly running out for the strategy of recovery through austerity — and that’s a good thing.























