Η κρίση χρέους στην Ελλάδα αλλά και η υπερχρέωση του δυτικού κόσμου συνδέεται με το νομισματικό σύστημα που επικρατεί. Όπως έχω τονίσει σε προγενέστερες τοποθετήσεις μου, η δημιουργία του χρήματος σε πραγματική ή λογιστική μορφή συνοδεύεται απαραίτητα από ισοδύναμους τίτλους χρέους, κατά τρόπον ώστε να μην είναι εφικτή από οικονομικής και νομικής απόψεως η εξάλειψη του χρέους αυτού. Όπως, μάλιστα αποδεικνύεται περίτρανα, φθάνει κάποτε η στιγμή που το εν λόγω χρέος γίνεται εργαλείο ποδηγέτησης των κυριάρχων κρατών και των δημοκρατικών κοινωνιών. Και η απειλή δεν αφορά μόνο την Ελλάδα που από πρώτο χέρι βιώνει την κοινωνική και οικονομική ισοπέδωση των μνημονίων αλλά και κάθε προηγμένη χώρα που εξαρτά την ανάπτυξη της από τον υψηλό δημόσιο και ιδιωτικό δανεισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι την εποχή της μεγάλης ύφεσης που ακολούθησε το κραχ του 1929 διαπρεπείς οικονομολόγοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πρωτοστάτη τον διεθνούς εμβέλειας καθηγητή του Γέιλ Irving Fisher ζήτησαν να αφαιρεθεί από το τραπεζικό σύστημα η εξουσία να ελέγχει την ποσότητα του κυκλοφορούντος χρήματος, που ήταν η γενεσιουργός αιτία των κερδοσκοπικών εξάρσεων και των καταστροφικών υφέσεων. Απαίτησαν να περιέλθει στο κράτος ο έλεγχος της παραγωγής του χρήματος και να αντικατασταθεί κάθε τίτλος δημοσίου χρέους με νόμιμο κρατικό χρήμα. Απέδειξαν ότι η αντικατάσταση του χρέους με κρατικό νόμισμα θα απάλλασσε το Δημόσιο και τους φορολογούμενους από το υπέρογκο κόστος εξυπηρέτησης των τοκοχρεολυσίων, χωρίς την παραμικρή επίδραση στο επίπεδο τιμών ή την πίστη του νομίσματος. Ανάγνωση του υπολοίπου »


Ἀργόσχολη καὶ πλεονεκτικὴ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ τοκιστῆ. Δὲ γνωρίζει αὐτὸς τοὺς κόπους τῆς γεωργίας οὔτε τὴν ἐφευρετικότητα τοῦ ἐμπορίου. Ἀντίθετα (ἀπ’ ὅ,τι συμβαίνει μὲ ὅσους ἀσκοῦν παραγωγικὰ ἐπαγγέλματα), ὁ τοκιστὴς κάθεται στὸν ἴδιο πάντοτε τόπο, μέσα στὸ σπίτι του μεγαλώνει τὰ θρεφτάρια τῆς κερδοσκοπίας. Ἄσπαρτα κι ἀκαλλιέργητα θέλει τὰ πάντα γι’ αὐτὸν νὰ φυτρώνουν.


















