Θεωρώ ότι ο Μ. Χαραλαμπίδης ακριβώς αυτό επιδιώκει να καταδείξει και άρα συμφωνεί με την παρατήρησή σας.

“Δεν υπάρχει μια επαρκής διανοητικά, ηθικά, ψυχικά πολιτική ομάδα που να αναλάβει την ευθύνη της πορείας της χώρας. Να την αντιπροσωπεύσει στην Ευρώπη ως υποκείμενο διαπραγμάτευσης και όχι ένοχης επαιτείας. Είναι ένας κόσμος του μη Αθηναϊκού χωριού, των τριών άσχημων πλατειών του κέντρου μη κέντρου της Αθήνας. Είναι ένας κόσμος μόνιμος θαμών του υποανάπτυκτου μη Αθηναϊκού Τηλεοπτικού Πριγκιπάτου μάλλον Πασαλικίου και των Κρατικών ΥΕΝΕΔ. Είναι ομάδα τέταρτης κατηγορίας στο ποδόσφαιρο θα έλεγαν οι φίλαθλοι.”

Ορμώμενος από την παραπάνω φράση και το γενικότερο πνεύμα του άρθρου του Μ. Χαραλαμπίδη θα πρόσθετα ότι, αν υποτεθεί ότι ο στόχος της χώρας είναι να ανέβει κατηγορίες στο νοητό διεθνές πρωτάθλημα των κρατών, τότε είναι προφανές ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει από τους προπονητές και τους παίκτες (το σύστημα της πολιτικής ηγεσία κυρίως σε εκτελεστικό και νομοθετικό επίπεδο), εφόσον φαίνεται ότι είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για τον υποβιβασμό της χώρας και της αξιοπρέπειας του λαού από τα ευρωπαϊκά σαλόνια στην τέταρτη κατηγορία του ερασιτεχνισμού.

Δεν είμαι ωστόσο σίγουρος ότι αυτό το μήνυμα έχει γίνει επαρκώς αντιληπτό από τον λαό, ακόμη και από τις δεδομένες συνθήκες… Ενδεχομένως χρειάζονται αρκετά ακόμη στάδια πολιτικής ωρίμανσης και παίδευσης, προκειμένου ο ελληνικός λαός να συνειδητοποιήσει αυτό το γεγονός, έτσι ώστε να διαμορφώσει και εκλέξει από τα σπλάγχνα του προσωπικότητες που θα έχουν τη δυνατότητα και την ικανότητα να οικοδομήσουν και υπηρετήσουν ένα υγιές πολιτικό σύστημα. Μία πολιτική ομάδα που θα είναι ανταγωνιστική στο διεθνές πολιτικό στερέωμα, και θα διαθέτει την επάρκεια να επαναφέρει επάξια τη χώρα από την τέταρτη στην πρώτη κατηγορία του παγκόσμιου πολιτικού πρωταθλήματος.

Υποστηρίζω την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου με κόκκινες γραμμές στα θέματα των βιώσιμων μισθών-συντάξεων, στις αμυντικές δαπάνες και στην απαγόρευση των απολύσεων σε καιρό ύφεσης. Πρέπει κάποιος να θέσει αυτές τις κόκκινες γραμμές στους Ευρωπαίους. Αν αυτοί κάνουν πίσω τότε έχει καλώς. Αν επιμείνουν στα μέτρα εξόντωσης του κόσμου τότε είμαι υπέρ της ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ του μνημονίου και της σύγκρουσης με την ΕΕ.

Η ουσία δηλαδή είναι ότι πρέπει να υπάρξει πραγματική διαπραγμάτευση με όρους εταίρου προς εταίρο και με επίκληση της υφέρπουσας ανθρωπιστικής κρίσης, ώστε να θέσουμε την Ευρώπη προ των ευθυνών της και να μην τους δώσουμε το δικαίωμα να μας πουν: “οι τεμπέληδες μας έφαγαν τα λεφτά και τώρα θέλουν και τα ρέστα”.

Πρέπει τέλος να σταματήσει η τρομοκρατία της δραχμής (ως plan β) σε περίπτωση της παραπάνω σύγκρουσης με την ΕΕ. Ο Καποδίστριας αναδιοργάνωσε την Ελλάδα με νόμισμα τον Φοίνικα και όχι κάποιο σκληρό νόμισμα της εποχής. Η δε απειλή ότι την Ελλάδα θα την αγοράσουν οι Έλληνες επιχειρηματίες που έχουν κεφάλαια στο εξωτερικό, έχει την απάντηση ότι: καλύτερα την Ελλάδα της δραχμής να την αγοράσουν Έλληνες, παρά την Ελλάδα του ευρώ να την αγοράσουν ξένοι.

α) Πρώτος ο κ. Τσίπρας ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΕ τους λεγόμενους “δεξιούς” Έλληνες που τον ψήφισαν ως αντίδραση στο μνημόνιο, διακηρύσσοντας σε όλους τους τόνους ότι επιμένει σε Κυβέρνηση αριστεράς, σε αριστερό μπλοκ εξουσίας, σε αριστερές πρωτοβουλίες κτλ…

Αντί να επιμείνει σε ενωτικό παλλαϊκό μέτωπο (δεξιών και αριστερών) κατά του μνημονίου, βρήκε την ευκαιρία να υποδυθεί τον Τσε Γκεβάρα ως αναδιοργανωτή της Αριστεράς, επιμένοντας σε διακρίσεις που δίχασαν τους Έλληνες για δεκαετίες και δυστυχώς δεν τις έχει ξεπεράσει. Και ούτε πρόκειται. Μάλλον για Σοβιέτ ετοιμάζεται, καθώς μάλιστα δεν αφήνει “λαϊκή συνέλευση” για “λαϊκή συνέλευση” εμψυχώνοντας τα συντρόφια…!!
Γι’ αυτό και αυτοί οι “δεξιοί” ψηφοφόροι είναι δεδομένο ότι στις επόμενες εκλογές θα τον βάλουν στην θέση του.

β) Δεύτερος ο κ. Καμμένος έχει δυστυχώς φανεί τελείως απροετοίμαστος να δώσει λύσεις στην χώρα επιμένοντας σε τυχοδιωκτικές επιλογές όπως ΜΟΝΟΜΕΡΗ καταγγελία του μνημονίου ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ λες και οι Ευρωπαίοι είναι τσουτσέκια, ιδιαίτερα την στιγμή που απέναντί μας ως δανειστές έχουμε και απλούς Ευρωπαίους φορολογούμενους πολίτες, αφού ένα μεγάλο μέρος του χρέους μας έχει γίνει διακρατικό, μέσω των ομολόγων που έχει η ΕΚΤ.

Και μάλιστα βαυκαλίζεται ότι δεν θα απειληθεί η παραμονή μας στο ευρώ, το οποίο και επιθυμεί… Εκτός τόπου και χρόνου δηλαδή.

Και μην ξεχνάμε ότι κάθε εξέγερση δεν πρέπει να μένει μόνο στην κατεδάφιση του προηγούμενου, αλλά να προχωρά ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στην ανοικοδόμηση του καινούριου. Αν οι ηγέτες των “εξεγερμένων” δεν μπορούν να οικοδομήσουν το καινούριο, δικαιώνουν το παλαιότερο οικοδόμημα, όσο στραβό και αν ήταν.

This is the best blog for anyone who wants to find out about this topic. You realize so much its almost exhausting to argue with you (not that I actually would want�HaHa). You definitely put a new spin on a topic thats been written about for years. Gre…

Αν κάνει το μεγάλο λάθος να επιστρέψει στα μαντριά για να έχει δήθεν σταθερότητα, ή για να μην ανέβουν στην εξουσία οι “κακοί αριστεροί” ή οι “φασίστες ακροδεξιοί”, τότε θα πάθει μεγάλη ζημιά. Ας επιμείνει στην απόφασή του για κάτι νέο στην Ελλάδα.

Όσοι φοβούνται εκβιασμούς από ΕΕ, πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι η ΕΕ “πουλάει πολιτισμό” προς τις τρίτες χώρες (βλ. το “θεοκρατικό” Ιράν και την νοοτροπία της Ανατολής σε αντιδιαστολή με τον Δυτικό πολιτισμό) και σε καμία περίπτωση δεν θέλει να την απονεμηθεί ο χαρακτηρισμός του ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΛΑΩΝ, ιδιαίτερα μάλιστα από την στιγμή που έχει σοβαρές ευθύνες για την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ χωρίς τις απαιτούμενες προϋποθέσεις.

Τα σκληρά μέτρα μας πιέζουν να τα πάρουμε μόνοι μας. Αν βρεθεί κάποιος και θέσει στους Ευρωπαίους ευθέως θέμα ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (βλ. τις παραπάνω κόκκινες γραμμές) τότε οι Ευρωπαίοι θα κάνουν πίσω.

Ανάμεσα στην πολιτική πλήρους απομόνωσης τύπου Βόρειας Κορέας και στην πολιτική υποτέλειας – προτεκτοράτου, υπάρχει η διαπραγμάτευση. Και αυτή είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να την κάνουν Σαμαράς και Βενιζέλος οι οποίοι με τις απίστευτες κωλοτούμπες τους (ο 1ος με την άτακτη υποστολή της αντιμνημονιακής παντιέρας και ο 2ος με το χαράτσι της ΔΕΗ) έχουν γίνει τελείως ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΙ.

Μόνα σημεία αναφοράς για τους Έλληνες πολίτες στην επιλογή της ψήφου πρέπει πλέον να είναι: α) η ατομική ικανότητα – αξιοπιστία συγκεκριμένων ηγετών (ανεξάρτητα αν αυτοί είναι δεξιοί ή αριστεροί) και β) ο σεβασμός των ηγετών αυτών στο Σύνταγμα.