Ελευθέριος Δικαίος (Δικηγόρος, LL.M., υπoψ. Δ.Ν.)
- Σκέψεις με αφορμή τα επεισόδια του Δεκεμβρίου 2008 -
«Καμένο τό χῶμα. Ποῦναι ὁ ζευγολάτης;»
Γ. Ρίτσος, Ρωμιοσύνη, V.
Ι. Εκφάνσεις και ρίζες
Ο τραγικός χαμός του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από σφαίρα αστυνομικού, την 6η Δεκέμβρη του 2008, υπήρξε μάλλον η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της απόγνωσης της ελληνικής νεολαίας. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι η ελληνική νεολαία και εν γένει η ελληνική κοινωνία χωρίς βέβαια να είναι άμοιρη ευθυνών, για δεκαετίες ασφυκτιά μέσα σ’ ένα νοσηρό πολιτικό σύστημα, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του οποίου, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, χρησιμοποιούν την εξουσία που τους εμπιστεύτηκε ο λαός για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα και όχι το κοινό συμφέρον. Η έμπρακτη διακονία των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας φαίνεται πως είναι άγνωστη έννοια στην κρατούσα νοοτροπία που διέπει τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών φορέων της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Αποτέλεσμα αυτού είναι η σταδιακή δημιουργία ενός διαρκώς εντεινόμενου χάσματος ανάμεσα στη λειτουργία του κράτους και τις αδήριτες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας.





















